« ابو بكر » در دل داشت ، از وى دورى گزيد و تا هنگامى كه رحلت كرد با وى سخن نگفت ! و در كتاب « ارث » ، مىنويسد : فاطمه عليها السّلام بر اثر ناراحتى كه از « ابو بكر » داشت تا هنگامى كه در گذشت با وى سخن نگفت و « مسلم » همين حديث را در « صحيح » در كتاب « جهاد » ، « احمد حنبل » در [ مسند 1 / 9 ] در نسخهء چاپ شده در ميمنيه ، « بيهقى » در [ سنن 6 / 300 ] طبع حيدرآباد و « ترمذى » در « صحيح » در باب ما ترك رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله روايت كرده‌اند . « ترمذى » اظهار مىدارد كه حضرت فاطمه عليها السّلام به « ابو بكر » و « عمر » گفت : به خدا سوگند ! هرگز با شما سخن نخواهم گفت و همين طور هم بود تا اينكه وفات يافت و با آنها سخن نگفت . در پايان باب پيشين از همين مجلد آمده است كه حضرت زهرا عليها السّلام خطاب به « ابو بكر » و « عمر » ، گفت : خدا و فرشتگان را گواه مىگيرم كه شما دو تن مرا خشمگين ساختيد و اسباب خشنودىام را فراهم نكرديد و هرگاه پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله را ملاقات كنم شكايت شما را به عرض آن حضرت مىرسانم ( تا آنجا كه به « ابو بكر » ، فرمود ) پس از هر نمازى كه مىگزارم ، تو را نفرين مىكنم و خدا را عليه تو مىخوانم !